— Powiedziała mi to w kuchni, że chce rozwodu i że to już nieodwracalne, bo za długo czekała i już dawno podjęła decyzję. Stałem z kubkiem w ręku i nie rozumiałem ani jednego słowa. Przecież nie piłem, nie zdradzałem, co rano przez piętnaście lat wstawałem do pracy, zarabiałem na nasze utrzymanie, wakacje, wykształcenie dzieci. Myślałem, że robię wszystko, co mężczyzna robić powinien. Dopiero później, u terapeuty, usłyszałem pytanie, na które nie umiałem odpowiedzieć: a kiedy ostatni raz tak naprawdę z nią porozmawiałeś, o tym czego potrzebuje? — wspomina mój rozmówca.