Jeszcze 150 lat temu wielu rodziców po raz pierwszy stawiało dziecko przed obiektywem dopiero po jego śmierci. Dzisiaj taki zwyczaj wydaje się trudny do zrozumienia, ale w XIX w. fotografia pośmiertna była dla wielu rodzin jedyną szansą na zachowanie wizerunku bliskiej osoby. Zanim trafiła do muzeów i książek o historii fotografii, stanowiła zwyczajny element przeżywania żałoby.