Bir arkadaşımla buluşacaktım. Taksim Meydanı'ndan Cadde-i Kebir'e girdim. Bana bulunduğu yeri tarif ederken, "Ağa Camii'ne sırtını ver, tam karşısındaki sokağa gir..." demişti. Yürürken, bir yandan da Kemal Tahir'in "Bir Mülkiyet Kalesi" romanını dinliyordum telefonumda. Camii'nin önüne geldiğimde, sırtımı vermedim camiye. Durup seyrettim onu, sırtım arkadaşımın tarif ettiği yere dönüktü. Bana romanı okuyan "İşgal, İstanbul'a baskın gibi apansız geldi ve Türkler bunu hak ettiklerini asla kabul etmediler," cümlesini tamamlayınca, telefonun tuşuna basıp durdurdum. Bir anda, şairin sesi geçti romanı okuyanın sesinin yerine. Gayri ihtiyari...