Türk şiirinde; Özdemir Asaf'ın "Bütün renkler hızla kirleniyordu,/Birinciliği beyaza verdiler"; Attila İlhan'ın "Ben sana mecburum bilemezsin/Adını mıh gibi aklımda tutuyorum"; Orhan Veli'nin "Ağlasam sesimi duyar mısınız,/Mısralarımda"; Necip Fazıl'ın "Ne hasta bekler sabahı,/Ne taze ölüyü mezar"; Ahmed Arif'in "Kapama gözlerini üşüyorum" gibi ölümsüz dizelerinin yanında, Behçet Necatigil'in "Kendilerininmiş evleri" mısraını her duyduğumda içimde tuhaf bir burukluk belirir; bu mısra beni, o his neyse onu kabullenişe zorlayan derin bir hüzün ve kedere gark eder. Hayat akıp gitmiş, acımasız zaman silindir gibi ezip geçmiş, nihayetinde bütün...