Login

"Mam 42 lata, mieszkam w dużym mieście. Pracuję na stanowisku, które wielu mogłoby uznać za dobre – lubię swoją pracę, daje mi radość i spokój, ale nie definiuje mnie to w całości. Trzy lata temu straciłam męża. Chorował długo i ciężko. Byłam z nim do samego końca. Nie mieliśmy dzieci, choć marzyliśmy o nich. Wierzyliśmy, że jeszcze zdążymy – kiedy wyzdrowieje. Niestety, nie zdążyliśmy" — zaczyna swój list Karolina, która bardzo chciałaby jeszcze kogoś poznać, ale uważa, że mężczyźni z góry zakładają, kim jest i nie dają jej szansy na poznanie się.