Γιώργος Μαζωνάκης, ο δικός μας Μεγάλος Γκάτσμπι | Capital
Πόσο βαθιά κι ειλικρινής πρέπει να ήταν η πίστη του Γιώργου Μαζωνάκη, για να αξιωθεί μιαν έξοδο που να θυμίζει θείο πάθος; Αφού τα πλήθη που πρώτα τον λάτρευαν –"δεν ζω χωρίς Μαζώ"- μεταμορφώθηκαν σε όχλο ηδονοβλεπτικό κι ακόρεστο και διαμοίρασαν τα ψυχικά ιμάτια του, οι μέσα του γκρεμοί καταναλώθηκαν σαν ρεπορτάζ σ...